Archiwum
piątek, 20 lipca 2018
Jakie czasy, takie krzepienie serc

Dzielny wojak Szwejk przyszedł do Kaczalnka, a ten mu pokazuje rysunek, na którym sądy są na niebiesko, prokuratura na czerwono, a trybunał konstytucyjny na żółto i mówi - popatrz, to na niebiesko, czerwono i żółto jest nasze, nikt nam nie podskoczy. Na to Szwejk - u nas w Pradze, na Małej Stranie żyła stara Havrankova. Miała ona trzy nocniki: niebieski, czerwony i żółty. - I co dalej? - pyta Kaczalnik. - Jak przyszło co do czego to się na schodach zesrała - odpowiedział Szwejk.* 

Jakiego to, rychłego, końca samodzierżawców sobie i Państwu życzę.

A tymczasem, mając przed oczami Georga Cloony w filmie z 2005 roku - Good night and good luck.

 

* Przypowieść przeczytana w komentarzach Gazety Wyborczej. Niestety nie pamiętam nicka autora.

piątek, 13 lipca 2018
Sceny z baru i urzędu

Przy barze siedzi sześciu dziadków. Jak co wieczór, popijają piwo i patrząc na ekran z programem sportowym od niechcenia, a siarczyście, przeklinają obecnego prezydenta i partię rządzącą. Wszyscy byli w Wietnamie. Wszyscy wiedzą, o czym mówią. Barman, nie podzielający ich poglądów politycznych, jest dobrym barmanem i wie, kiedy stulić pysk. Otwierają się drzwi i wchodzi nowy dziadek. Jest tu najwyraźniej na gościnnych występach, bo natychmiast po zamówieniu piwa wydaje z siebie pean pochwalny na temat aktualnej władzy. W tym momencie nasz sprawozdawca wyciąga szwajcarską flagę, w przyspieszonym tempie płaci za konsumpcję i oddala się z baru przyspieszonym krokiem.

Urząd imigracyjny w Wielkim Hamerykańskim Mieście, które wraz z wieloma innymi Wielkimi Hamerykańskimi Miastami jest w zapiekłej opozycji do obecnej władzy. Przepisy nakazują, że w tego rodzaju urzędach państwowych ma wisieć portret prezydenta. Po dłuższej chwili lustrowania ścian pełnych obrazów przedstawiających sceny z historii Stanów Zjednoczonych, udaje nam się dojrzeć niewyraźnie zdjęcie mało atrakcyjnego blondyna. Przepisy jak widać nie określają wielkości portretu, bo zdjęcie to, umieszczone w rozległej sali, bez problemu mieszczącej ponad dwie setki ludzi, jest wielkości rozłożonej kartki z zeszytu szkolnego.  

Jestem pewna, że ciąg dalszy nastąpi.