Archiwum
poniedziałek, 30 czerwca 2008
Floryda. Key Largo.

Samolotem na Florydę, a stamtąd wynajętym samochodem najdalej jak się da na południe. Podoba mi się architektura po drodze - okazuje się, że żeby zobaczyć murowane domy niekoniecznie trzeba jechać aż do Meksyku. Autostradą zbudowaną na palach wjeżdżamy na największą z wysp na południowym krańcu Florydy - Key Largo. Całe życie kręci się tu wokół morza i wszystkiego, co z tego wynika - żeglowania, nurkowania, łowienia ryb, ich jedzenia... Przypomina mi się Wenecja, bo zamiast bocznych ulic są tu kanały. Tyle, że żeglowne, wypełnione białymi jachtami.

Pierwszy dzień nurkowania po ponad rocznej przerwie i pierwsze w życiu doświadczenie choroby morskiej. Wszystko było w porządku, dopóki łódź płynęła. Ale gdy zacumowaliśmy przy boi i postali tak chwilę... Przestało działać patrzenie na horyzont, nie pomogło głębokie oddychanie, zaciskanie zębów - skapitulowałam i przechylając się przez burtę (i mocno trzymając, bo te dwumetrowe fale...) oddałam Oceanowi Atlantyckiemu moje hamerykańskie śniadanie, o które zatychmiast zatroszczyła się kolorowa chmara rybek prosto z rafy koralowej:-)

Oprócz raf koralowych (płaszczki, żółwie, homary i mnóstwo ryb, których polskich nazw pewnie nigdy się nie dowiem - czy istnieje w ogóle angielsko-polski słownik ichtiologiczny?) zanurkowaliśmy też raz do wraka Spiegel Grove i mogłam zapisać w dzienniku nurkowań najgłęsze z dotychczasowych - 96 stóp (niecałe 30 metrów), odbyte fachowo, z wzbogaconym w tlen powietrzem (32%) nurkowanie. Mimo że nurkowaliśmy na rafie również wieczorem, ciągle jeszcze nie spotkałam ośmiornicy. Może uda mi się zobaczyć ją jesienią w Meksyku?

sobota, 28 czerwca 2008
Alarm w chacie

Akcja z mulchem miała miejsce w początkach maja. Pod koniec maja Mój znów pojechał. Siedzę sobie wieczorem w domu, coś tam czytam, koty wokół mnie na podłodze jak tygrysie skóry leniwie porozkładane, dopijam herbatę, późno jest więc zaraz pójdę spać, gdy... jak się nie zacznie!!! Świdrujące dźwięki kakofonicznych wysokich tonów, przenikające do środka mózgu - alarm!!! Koty mało nóg nie pogubiły uciekając przed tym piskiem gdzie pieprz rośnie. Na szczęście po kilkudziesięciu sekundach pandemonium ustało. Nie wiedziałam dobrze, co to za alarm się włączył - przeciwpożarowy czy przeciwwłamaniowy? No nożem w ręku posprawdzałam najpierw wszystkie drzwi i okna - żadnych śladów włamywania. Ale skąd tu alarm przeciwpożarowy, kiedy ciepło, ogrzewanie wyłączone, nic się nie pali, przecież nawet niczego nie gotowałam! Ledwo trochę ochłonęłam i jeden z kotów zdecydował się wyłonić na powierzchnię ziemi, gdy - jaaazdaaa!!! Rozstrojone piszczałki w momencie wypałniły dom świdrującym jazgotem, budząc chyba ludzi w sąsiednich domach. Nie było żadnego dymu, ale na wszelki wypadek, jeśli to jednak miałby być czad (wy się tam zaczadzicie! - pamiętam te rodzicielkskie próby zatrzymania nas w domu, gdy we wczesnej młodości wybieraliśmy się na zimowy biwak do chatki w górach), pootwierałam okna i drzwi na balkon, włączyłam wentylator pod sufitem. Nie wiem, skąd miałby się wziąć czad w upalny wieczór, chyba tranzytem ze środka piekieł? Kilkanaście sekund hałasu - i cisza. Gdy świsty włączyły się po raz trzeci stwierdziłam, że w czujniku znajdującym się w salonie wyczerpuje się pewnie bateria i to są objawy. Czujnik znajduje się pod samym niebiem, musiałam więc przynieść z garażu drabinę, wdrapać się na nią i dopiero mogłam zabrać się za wymienianie baterii. Po udanej operacji świsty włączyły się jeszcze raz na pożegnanie, a potem nastąpiła cisza, w związku z czym mogłam się wyspać i nie musiałam spędzać nocy w samochodzie zaparkowanym z dala domu wypełnionego diabelskim gwizdem.

W piątek Mój przyjechał późno w nocy (a właściwie wcześnie rano w sobotę), umordowany chciał pospać do południa, a tu... o siódmej rano - piszczałki!!! Powtórka z rozrywki. Po dłuższym czasie znaleziono w czym rzecz - to nie w czujniku w salonie, lecz w piwnicy wyczerpywała się bateria. A że one wszystkie połączone są ze sobą uwielbieniem szatańskiego gwizdu, więc gdy ten się włączał, natychmiast wtórowały mu wszystkie pozostałe.

Żeby powiedzieć cała prawdę o hamerykańskich alarmach - tak trochę to byliśmy sobie sami winni. Kilka tygodni wcześniej słyszeliśmy mianowicie "ćwierkanie" - krótkie dźwięki wydawane co ileś tam minut przez godzinę czy dwie, meldujące, że w danym czujniku bateria jest już słaba. Ponieważ jednak, jak już teraz wiemy, był to czujnik umieszczony w piwnicy, nie udało się nam go wtedy zidentyfikować (ja to nie wiedziałam, że w piwnicy w ogóle jest czujnik!) i zignorowaliśmy ostrzeżenie...

19:44, haneczka14 , Rzeczy
Link Komentarze (3) »
środa, 11 czerwca 2008
Mulch

Ilekroć mój ojciec wyjeżdżał na delegację wielkie było prawdopodobieństwo, że skończy się gaz pod kuchenką oraz że mój młodszy brat się rozchoruje. Dziwnym trafem w moim obecnym życiu sytuacje, z którymi łatwiej byłoby sobie poradzić z pomocą Mojego zdarzają się gdy gdześ wyjedzie.

W goszczącym mnie Imperium (a przynajmniej w tej części, w której mieszkam) obsypuje się grządki z kwiatami i ziemię dookoła drzew w ogrodach czymś co tu się nazywa mulch, a z czym w Europie się nie zetknęłam. Mulch jest rodzajem bardzo grubych, zleżałych trocin. Występuje w różnych odcieniach od jasnobrązowego do czarnego. Nawozi glebę, zapobiega nadmiernemu jej wysychaniu, rozsiewaniu się chwastów, a także całkiem estetycznie wygląda. Kupuje się go na worki w sklepach ogrodniczych albo na jardy sześcienne w sadach i innych ogrodnictwach. W tym roku zdecydowaliśmy się po raz pierwszy na tę drugą eventualność jako bardziej ekonomiczną. Po przeliczeniu ilości worków, jakie zużyliśmy w zeszłym roku, wyszło nam, że potrzeba nam pięć jardów. Mój wyjeżdżał służbowo na 4 dni, ale zanim wyjechał, zdążył jeszcze w upatrzonym sadzie zamówić ten mulch. Zawiadomił mnie, że produkt dostarczony będzie jeszcze tego samego dnia i zrzucony przed garażem. Fajnie, pomyślałam sobie, jest ładna pogoda, to wieczorem po pracy mogę zacząć tę kupkę rozprowadzać.

Gdy zajechałam wieczorem pod dom, oczom moim ukazała się czarna hałda niepokojącej wielkości. Przebrałam się i zaczęłam ładować to na taczki i rozsypywać na grządki. Ładowałam, woziłam, ładowałam, woziłam, ładowałam, woziłam, dzień miał się ku końcowi, wiał ożywczy wiaterek, powietrze przepełniał zapach kwitnących krzewów i radosny śpiew ptaków, sąsiedzi wyprowadzali psy na spacer, słońce schodziło coraz niżej, niebo na zachodzie krwawo się czerwieniło, a czarna hałda jak się piętrzyła, tak się piętrzyła, jak te zwalane jesienią do piwnic w moich rodzinnych stronach po drugiej stronie oceanu góry węgla przypominała, tak przypominała. Gdy już się do cna zećmiło, dałam za wygraną i poszłam wziąc gorący prysznic i napić się wiadra herbatki oraz szklaneczki tequili (to w celu zapobieżenia zakwasom), oraz udać na zasłużony odpoczynek.

Zakwasów faktycznie nie miałam. A góra mulchu? Po powrocie Mojego podsypaliśmy go jeszcze szczodrze pod krzaczki wzdłuż ścieżki, dali jednym sąsiadom, którzy potrzebowali do ogródka, wmusili drugim, którym też jakoś się przydał... Ostatecznie obyło się bez aukcji na e-bayu.

18:58, haneczka14 , Rzeczy
Link Dodaj komentarz »