Archiwum
wtorek, 22 sierpnia 2017
Równy z równym

Denerwuję się, bo po raz kolejny już tego dnia nie mogę sobie przypomnieć jakiegoś słowa. Najpierw przez pół dnia męczyło mnie, jak nazywał się malarz, który malował moje czarne koty w dżungli, aż wreszcie, ćwicząc jogę (joga dobra na wszystko!) przypomniałam sobie, że Rousseau. Teraz znowu nie wiem, jak ma na imię argentyńskie dziecko siostry mojej mieszkającej w Berlinie przyjaciółki. Mój oczywiście też nie pamięta.

- Pedro?

- Głupiś! Jakby to było takie normalne imię, to bym go nie zapomniała! A w ogóle, to chyba muszę zacząć brać jakieś proszki na pamięć.

- ???

- Bo to chyba jest poważna sprawa. Na pewno zauważyłeś, ile razy Cię dzisiaj pytałam, jak się mówi to czy tamto, bo nie mogłam sobie przypomnieć słowa po niemiecku!

- A, to Tym mnie dzisiaj o coś w ogóle pytałaś? Zupełnie nie pamiętam...

02:33, haneczka14 , Ludzie
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 17 sierpnia 2017
Ku pokrzepieniu serc

"Stary lewicowiec antykomunista powiedział mi kiedyś, że jedyną zaletą Stalina było to, że naprawdę wystraszył wielkie zachodnie mocarstwa. To samo można powiedzieć o Trumpie - jego jedyną zaletą jest, że naprawdę przestraszył liberałów. Zachodnie mocarstwa odrobiły lekcję i samokrytycznie skoncentrowały się na swych niedociągnięciach, rozwijając państwo opiekuńcze - czy nasi lewicowi liberałowie będą skłonni, albo zdolni, do zrobienia czegoś podobnego?

Zwycięstwo Trumpa stworzyło całkowicie nową sytuację polityczną, z nowymi możliwościami dla bardziej radykalnej politycznej lewicy. Teraz czas wziąć się do roboty nad sformowaniem tej lewicy. Albo, żeby zacytować Mao: >Na ziemi panuje nieład; położenie jest wyśmienite<."

Slavoj Żiżek: "The populist temptation" w: The Great Regression, Malden, USA 2017. Tłumaczenie moje - haneczka14

Więcej o książce tutaj

wtorek, 15 sierpnia 2017
Najgorszy rodzaj równości

Miniona sobota dostarczyła jeszcze jednego nieszczęśliwego przykładu równości ludzi bez względu na kolor skóry, oczu, religie, pochodzenie, etc. Otóż rozmyślne wjeżdżanie samochodem w grupę ludzi, albo, jak to miało miejsce teraz, w drugi samochód, który wskutek tego wjedzie w grupę ludzi, przestało być domeną terrorystów islamskich. Ta niezwykle odważna metoda walki z ludźmi o odmiennych przekonaniach, wykorzystana została tym razem przez białego hamerykańskiego naziola. Uczą się od siebie niezależnie od koloru.

00:32, haneczka14 , Ludzie
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 13 sierpnia 2017

Nowa koleżanka w pracy opowiada, dlaczego wyprowadzili się z Florydy, chociaż tak kochają tamtejsze ciepło:

- Ze względu na naszą córkę. Jest w szkole średniej. Na południowej Florydzie większość dzieci w szkole to Latynosi. Wysoka, niebieskooka blondynka jak ona, to rzadkość. No i rówieśniczki nie dawały jej żyć. Oprócz dogryzania urządzały regularne bitki, nie wytrzymała tego i wpadła w depresję. Przestała radzić sobie w kontaktach towarzyskich i z nauką. A gdy inna dziewczyna w szkole z podobnego powodu popełniła samobójstwo, stwierdziłam, że dość tego, wysłałam młodą w środku roku szkolnego na północ, niech mieszka u ciotki i tam chodzi do szkoły i zaczęłam czym prędzej szukać tu dla siebie pracy i przygotowywać przeprowadzkę reszty rodziny. Na szczęście udało się dość szybko i już po kilku miesiącach byliśmy razem. Tutaj co prawda są zimy, ale młoda czuje się dobrze.

Nie miałam świadomości, że są rejony, w których nie czarne, a niebieskie oczy mogą być przyczyną czyjegoś nieszczęścia. A przecież - dlaczego nie? Wszak wszyscy ludzie są równi...

23:54, haneczka14 , Ludzie
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 30 lipca 2017
Psia matka boska

Teraz ma tylko trzy duże psy. Nie bierze czwartego, bo nie wiadomo, czy nie będzie trzeba wziąć (ogromnego) psa po krewnym, który zmarł po drugiej stronie oceanu. Ma nadzieję, że ktoś inny się nim na stałe zaopiekuje i odbędzie się bez sprowadzania psa przez Atlantyk, ale póki co, trzyma to jedno wolne psie miejsce. A że przyroda nie znosi próżni, w międzyczasie w jej domu pojawiają się tymczasowe "czwarte" psy. Nawiązała kontakt z organizacją pożytku publicznego zajmującą się znajdowaniem domów dla psów określanych jako nieadoptowalne i czekających na eutanazję. Bierze takiego psa do siebie do domu, obserwuje, jeśli trzeba, uczy dobrych manier i pokojowego współżycia z resztą dwu- i czworonożnych domowników. Wrzuca w media społecznościowe zdjęcia i krótkie filmiki, opisuje zachowanie i charakter gościa. Po kilku tygodniach, czasami po kilku dniach, pies znajduje nowe miejsce. A ona bardzo się cieszy i płacze przy rozstaniu. Potem dostaje zdjęcia i krótkie filmiki opowiadające o życiu czworonoga w nowym miejscu. Robi to od ponad roku. W tym czasie miała dziewięć tymczasowych psów. Tylko z jednym były problemy i musiała oddać go, żeby zajął się nim tymczasowo ktoś inny. Cała reszta to dobre i miłe zwierzęta. Które o mało nie zostały uśpione, bo się ich dotychczasowym właścicielom odwidziało. 

Najnowszy tymczasowy pies ma jednak duże szanse zostać u niej na stałe. Po posiwiałym pysku widać, że wilczurzyca ma już swoje lata (a im pies starszy, tym trudniej znaleźć dla niego dom). Teraz się już trochę odkarmiła i, mimo, że nie może już biegać, ciągle jeszcze jest bardzo ładnym psem. Ma bardzo przytępiony słuch, ale reaguje na gesty i gdy widzi, że się czegoś od niej chce, jest bardzo posłuszna. Dolna warga opada jej trochę z jednej strony, co skutkuje nietypowym dla tej rasy ślinieniem się. Ponieważ powieka z tej samej strony pyska też jej czasem opada, prawdopodobne jest, że psica miała udar. Swojej tymczasowej pani nie odstępuje na krok. Dosłownie nie odstępuje na krok - stara się stać lub siedzieć, czy leżeć tak, żeby jej cały czas dotykać. Pozostałe psy jedzą karmę stosownie do ich wieku, wagi i rasy. Dla niej karma wilczurza okazała się nieprzyswajalna. Może karma dla psów-seniorów? Też zwracała. No i skończyło się na tym, że pańcia gotuje specjalnie dla niej ryż z warzywami, do którego dodaje nieco karmy dla szczeniaków. Codziennie.

20:11, haneczka14 , Ludzie
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 23 lipca 2017
Lipiec 2017

Ze wzruszeniem przeczytałam, że trwające od wielu dni protesty przeciwko podporządkowaniu sądów organom politycznym w Polsce dotarły także i do mojego niewielkiego Królewskiego Miasta. Bardzo się cieszę, że aktywizują się coraz większe grupy społeczeństwa obywatelskiego i protesty ogarniają także tereny na których obecna partia rządząca zdobyła w wyborach większość. Kiedyś trzeba będzie posprzątać i na nowo zorganizować, tym razem, mam nadzieję, naprawdę świeckie państwo, a trudno to zrobić bez świadomych i odpornych na manipulację obywateli.

sobota, 15 lipca 2017
Kafka

W latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku siedziałam w półmroku gabinetu mojego profesora literatury na najstarszym niemieckim uniwersytecie, gdy zadał mi pytanie: 

- Czy pani myśli, że Kafka jest passe?

świat był wtedy inny, otwierały się możliwości, oddalały zagrożenia i naprawdę pomyśleć można było, że twórczość Kafki przegrała z życiem, a moja praca semestralna na temat percepcji jego Procesu w krajach reżimu komunistycznego jest wypociną sensu stricte literaturoznawczą.

Dwadzieścia lat później Kafka zdaje się świętować come back, nawet jeśli niewiele osób faktycznie go czyta. Ponieważ nie chcę, żeby historia Józefa K. z Procesu, ani historia K. z Zamku stały się udziałem kogokolwiek w Polsce, proszę i błagam: niechże ktoś idzie jutro na demonstrację w moim imieniu! Protesty w obronie Sądu Najwyższego

Zza oceanu z góry dziękuję.

piątek, 14 lipca 2017
O Polsce i o Hameryce

O Polsce tylko tyle, że partia rządząca, która spełnia wiele z definicji faszystowskiej, w takim właśnie stylu likwiduje ostatecznie niezawisłość sądów, czyli trójpodział władzy, czyli państwo prawa, czyli demokrację. Po przyjęciu napisanych na kolanie i wprowadzanych w nocy aktów, pożali się, boziu, prawnych, to minister sprawiedliwości będzie decydował, czy sędziowie wydają sprawiedliwe wyroki. Czyli jak władza się na kogoś uweźmie, to w myśl zasady "pokaż mi człowieka a paragraf się znajdzie", za pomocą usłużnego, sterroryzowanego sędziego, pozbawią środków do życia, zniszczą karierę, posadzą w kryminale i święty boże nie pomoże. Jedyna nadzieja będzie w uiszczeniu wysokiego datku dla urzędnika bożego w Toruniu, bo, jak wiadomo, jest to jedyny człowiek, przed którym Jarosław Kaczyński, a z nim całość aparatu opresji, w jaki zmienia się państwo polskie, trzęsie odwłokiem. Jak nie dawaliście jeszcze na rozgłośnię Rydzyka, to zbierajcie pieniądze. Alleluja i do przodu.

O Hameryce mniej politycznie, co nie znaczy weselej. Kawałek drogi szybkiego ruchu wiodącej z mojej pracy do domu jest właśnie remontowany, a punkt jest newralgiczny, bo pomiędzy położonymi blisko siebie bardzo uczęszczanym wjazdem, a jeszcze bardziej uczęszczanym zjazdem. Jezdnia się tam teraz zwęża, pasy redukują, w pewnym momencie auta z dwóch albo i trzech pasów muszą podzielić się jednym. W popołudniowej godzinie szczytu jest tam szczególnie nerwowo, wszyscy się spieszą, licząc tracone sekundy czasu teoretycznie wolnego. Wpychają się jeden przed drugiego, trąbią, klną, robią miny, no szkoda co mówić. Dlatego też kilka tygodni temu zrezygnowałam z tej trasy i dopiero za owym fatalnym miejscem wjeżdżać na drogę szybkiego ruchu zaczęłam. Nie stałam więc w niedawnym korku, spowodowanym przez samochód osobowy, który wjechał nawet nie w inny samochód, tylko prosto w ekran przy drodze. Wypadek to wypadek, przyjechała policja, patrzy do rozwalonego auta, a tam czarna osiemnastoletnia dziewczyna, zaczynała wakacje po skończeniu szkoły średniej. Martwa. Znaczy wypadek śmiertelny. Ale policja patrzy dalej - toż kierowczyni nie od uderzenia autem w bandę zmarła, tylko zastrzelona z bliskiej odległości została! Postawiono na nogi całe hrabstwo i odtworzono następujący przebieg wypadków: na drodze w godzinie szczytu panowała opisana powyżej nerwówka. Czy się dziewczę na pas wepchało, czy też kierowcy wielkiego pick-upa wepchać przed się nań nie dało, dość na tym, że 28-letni kierowca owego delikatnego samochodziku tak się zdenerwował, że wziął do ręki pistolet, który zawsze miał ze sobą w aucie i przejeżdżając obok dziewczyny palnął jej w głowę. Zmarła na miejscu, a wjazd jej samochodu w ekran był tego konsekwencją, nie przyczyną. Dziewczyna martwa, koleś na dłużej w pierdlu, jej rodzina w żałobie, jego rodzina w rozpaczy, ale grunt, że każdy człowiek ma zagwarantowane prawo posiadania broni! Gdyby było inaczej, wychodząc z nerw, facet mógłby co najwyżej pokazać jej faka albo użyć wulgaryzmu, może i bardzo dosadnego. 

 

P.S. Bardzo mi przykro, że takie te wpisy mroczne się porobiły. Obiecuję poprawę, zanim mi za pokutę datki na Rydza przepiszecie!

sobota, 24 czerwca 2017
Transplantologia w Hameryce

Nie trzeba być ani starą, ani chorą. Można mieć dwadzieścia cztery lata i na trzy dni przed odebraniem dyplomu uczelni, późnym wieczorem przechodzić przez ulicę. Jeśli kierowca w odpowiednim czasie nie zahamuje, w szpitalu też nie zrobią więcej, niż jest w ludzkiej mocy.

Wyznaczono datę pogrzebu, oraz, zgodnie z hamerykańskim zwyczajem, te kilka dodatkowych godzin, podczas których rodzina, stojąc przy trumnie, przyjmuje kondolencje. Zazwyczaj w domu pogrzebowym, w wieczór poprzedzający dzień pogrzebu.

Idziemy z koleżanką zaraz po pracy. Na myśl o otwartej trumnie mam żabę w żołądku. Nie boję się nieboszczyków, ale uważam, że to widok dla najbliższej rodziny i przyjaciół, a spojrzenia osób takich jak my, koleżanek z pracy ojca zmarłej, nie powinny padać na jej woskowe policzki.

Po ulewnym, popołudniowym deszczu wieczór zrobił się piękny, ogrody tchnącej spokojem willowej dzielnicy miasteczka pełne są kwiatów. Przed wejściem dołączamy do mojej szefowej, dziewczęcia dobrze po sześćdziesiątce. Ubrany w ciemny garnitur pracownik domu pogrzebowego wskazuje wejście. W holu, z przykrytego białym obrusem stołu, można wziąć pamiątkową karteczkę wielkości wizytówki, z czarno-białą grafiką, imieniem i nazwiskiem, datą narodzin i śmierci, i cytatem z Michała Anioła: „Ciągle się jeszcze uczę”. Wpisujemy się do księgi gości i stajemy w kolejce. Wystrój wnętrza tutejszo-standardowy, czyli w guście miłośników „późnego rokokoko”. Udało się z transplantacją? Tak, użyli oczu. – Odpowiada moja dobrze poinformowana szefowa. - Było więcej pacjentów czekających na inne przeszczepy, ale pozostałe części ciała się nie nadawały. – Gdy mój ojciec zmarł – mówi moja koleżanka - dostawaliśmy potem listy od ludzi, którzy dzięki niemu wrócili do zdrowia. Pamiętam list od starszego człowieka, który pisał, że teraz znów może robić dla wnuków drewniane zabawki. - Przedłużając prawo jazdy zwykle zakreślam opcję „dawca organów” – mówi moja szefowa. Ale ostatnio jakoś nie zakreśliłam. Nie wiem, dlaczego. – Ja zawsze zakreślam – mówię. - Jak mnie będą mieli przedtem pociąć, to przynajmniej będzie pewne, że mnie żywcem nie zakopią.

Wyjątkowo chcę, żeby kolejka posuwała się jak najwolniej. Jest długa, ustawiona wzdłuż trzech ścian wielkiej sali, wychodzi do obszernego holu, na końcu którego stoimy. Zimno, klimatyzacja działa na pełnych obrotach, z czego tym razem, inaczej niż zwykle, jestem zadowolona. A niechby tę temperaturę jeszcze obniżyli, niech będzie tak zimno, żeby nie czuć żadnego zapachu, żeby tylko nie poczuć zapachu! Wczesne lato, wszędzie kwiaty. Pamięć na usługach szatana podsuwa trącającą zepsuciem woń floksów. Żeby odwrócić uwagę od oleofaktorycznych doznań, wypytuję moją wszystkowiedzącą szefową o koligacje rodzinne kolegi. Potem skupiam się na galerii dziecinnych, nastoletnich i promieniujących młodością zdjęć jego córki, która nigdy się już nie postarzeje. Nieuchronnie przesuwamy się do przodu. Wreszcie patrzę w kierunku rodziny i z ulgą stwierdzam brak trumny. Kremacja – mówi cicho moja szefowa. Na wieść o tym nawet od białych lilii, obok których właśnie przechodzimy, nie robi mi się niedobrze. Na błyszczącym drewnianym blacie stoi gustowne drewniane pudełko ze zdjęciem. Moja szefowa kładzie na nim dłoń. Słyszę jej myśli. Potem ściskamy matkę, rodzeństwo, macochę (co za słowo) i ojca. Tych ostatnich znam, więc nawet coś więcej do nich mówię. Wydaje się, że kondolencje i uściski dobrze im robią, choć wiem, że muszą być strasznie zmęczeni i prawdopodobnie wszyscy są na prochach. Ja bym była.

Po tym, jak w ósmej klasie szkoły, wtedy po raz pierwszy podstawowej, byłam na obowiązkowej wycieczce w Oświęcimiu, zdecydowałam, że nie chcę być spalona i żeby, jak przyjdzie pora, to mnie zakopali w całości, jeżeli już nie w całunie, to w jakiejś łatwo się rozpadającej trumnie, w żadnym wypadku nie dębowej. Wczorajsza obserwacja, w połączeniu z makabrycznym cyrkiem odprawianym przez będących teraz u władzy w Polsce kryminalistów, skłania mnie ku zapisaniu w ostatniej woli kremacji. Gustownego pudełeczka ze zdjęciem ewentualni żałobnicy nie będą musieli się obawiać, a ewentualni kretyni nie będą chcieli wykopywać. Można zresztą iść na numer sicher i kazać się, legalnie albo mniej, gdzieś rozsypać.

I tak oto nawet najbardziej prywatne w dzisiejszych czasach staje się polityczne.

A opcję dawczyni organów zamierzam przy przedłużaniu prawa jazdy zakreślać w dalszym ciągu.

20:47, haneczka14 , Ludzie
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 19 czerwca 2017
Upalne noce

Przez sen dochodzi do mnie głośny pisk, a może świst. Cóż się dzieje, przecież to nie piątek i śmieciarka dzisiaj nie jeździ? Piątkowa śmieciarka jeździ dobrze przed świtem robiąc straszny rumor. świst nie ustaje, ale zmienia natężenie i melodię. W miarę jak się budzę, dociera do mnie, że układa się on w melodyjne gwizdanie. Upał, okna pootwierane, bo, ku głębokiemu niezrozumieniu Hamerykanów, niemalże nie używamy klimatyzacji. Ja lubię zapach kwitnących krzewów i poranny śpiew ptaków, a Mój się przyzwyczaił (nie miał innego wyjścia?). Poranny śpiew? Przecież  jest całkiem ciemno, a tu w czerwcu robi się jasno już po czwartej! Tym niemniej wymyślne trele nie ustają. Acha - słowik! Słyszałam go kilka wieczorów wcześniej w dość dużej odległości, widzę że postanowił mnie uszczęśliwić z bliska. Niewiarygodne, że w takim małym ptaszku może mieścić się taki potężny głos. Chyba nam na parapecie otwartego okna usiadł i włożył dziób w wyrwaną przez kocie pazury dziurę w siatce przeciwkomarowej, taki jest głośny. Wsłuchuję się w wymyślne trele. Bardzo brakuje mi tu kosów (nie ma ich w ani Północnej, ani Południowej Ameryce), ale ten śpiewak chyba zagłuszyłby wszystkie, gdyby nadawał o tej samej porze. Tyle, że on nie lubi konkurencji, albo miłościwie pozwala innym świergotać o świcie, zmierzchu i w ciągu dnia, a sam daje koncerty w nocy. I to jakie!

Chcesz już iść? Jeszcze ranek nie tak blisko. Słowik to, nie skowronek śpiewa. *

Noce takie są upalne i słowiki spać nie dają.*

 

* Oba cytaty z pamięci. A skąd, poza moją pamięcią, pochodzą?

01:19, haneczka14
Link Komentarze (2) »
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 31